Aggelika Panagiotidou “A white path” [2011, APR]

Text by: Evi Papadopoulou

· · · · · · · · · · · ·
A white path
· · · · · · · · · · · ·

“White is not a dead silence, but one pregnant with possibilities. It has the appeal of the nothingness that is before birth, of the world in the ice age”.

Wassily Kandinsky, Concerning the Spiritual in Art

Aggelika Panagiotidou depicts juvenile figures in white. Her choice is not accidental. The question whether white is color or not and the multiple symbolisms it obtains in different parts of the world contribute to it particular tension.This tension is also obvious on the surface of the canvas as white has the ability to reflect light and to mix the contours of human figure and space. Panagiotidou’s human-sized compositions present young models in the course of everyday life and recall via their whiteness a substance unalterable through time, while the clocks that accompany her artworks signal a return to a primordial phase, indissolubly tied with the absence of social roles and constructed identities.

· · · · · · · · · · · · · · · ·
Un camino blanco
· · · · · · · · · · · · · · · ·

“Blanco no es un silencio de muerte, sino un silencio preñado de posibilidades. Tiene el atractivo de la nada anterior al nacimiento, de la tierra en los tiempos blancos de la era glacial”.

Wassily Kandinsky, De lo espiritual en el arte

Aggelika Panagiotidou pinta figuras de jóvenes en blanco. Su elección no es casual. La cuestión de si el blanco es un color o no, y los múltiples simbolismos que tiene en diferentes partes del mundo contribuyen a una tensión particular. Esta tensión es evidente en la superficie del lienzo también, ya que el blanco tiene la capacidad de reflejar la luz y mezclar los contornos de la figura humana y del espacio. Las composiciones de tamaño humano de Panagiotidou presentan modelos jóvenes en el curso de la vida cotidiana y recuerdan, a través de su blancura, una sustancia inalterable a través del tiempo, mientras que los relojes que acompañan a sus obras señalan un retorno a una fase primordial, indisolublemente ligada a la ausencia de roles sociales e identidades construidas.

· · · · · · · · · · · · · · · · · ·
Un cammino bianco
· · · · · · · · · · · · · · · · · ·

“Il bianco è un silenzio che non è morto, bensì ricco di possibilità. È un nulla anteriore al principio, alla nascita. Così risuonava forse la terra nei bianchi periodi dell’era glaciale”

Wassily Kandinsky, Lo spirituale nell’arte

Aggelika Panagiotidou dipinge figure di giovani in bianco. La scelta non è casuale. La questione se il bianco è un colore o no e i molteplici simbolismi che ha nelle diverse parti del mondo, contribuiscono a creare una tensione particolare. Questa tensione è evidente anche sulla superficie della tela, dato che il bianco ha la capacità di riflettere la luce e confondere i contorni della figura umana e dello spazio. Le composizioni a dimensione umana di Panagiotidou presentano modelli giovani in scene della vita quotidiana e ricordano – attraverso la loro bianchezza – una sostanza che non si altera con il passare del tempo, mentre gli orologi che accompagnano le sue opere segnalano un ritorno ad una fase primordiale, indissolubilmente legata all’assenza di ruoli sociali e identità costruite.

· · · · · · · · · · · · · · · · · ·
Um caminho branco
· · · · · · · · · · · · · · · · · ·

“O branco não é um silêncio de morte, mas um silêncio cheio de possibilidades. Tem o atrativo do nada, anterior ao nascimento da terra, nos tempos brancos da era glacial”.

Wassily Kandinsky, Do espiritual na arte

Aggelika Panagiotidou pinta figuras de jovens sob o branco. Sua escolha não é casual. A questão do branco como cor, e os múltiplos simbolismos que existem em diferentes partes do mundo contribuem à uma tensão particular. Esta tensão é também evidente na superfície da tela, já que o branco tem a capacidade de refletir a luz e misturar os contornos da figura humana com o espaço. As composições de tamanho natural de Panagiotidou apresentam jovens modelos em sua vida cotidiana e lembram através de sua brancura uma substância inalterável através do tempo, enquanto os relógios que acompanham as obras apontam um retorno à fase primordial, ligada à ausência de papéis sociais e identidades construídas.

· · · · · · · · · · · · · · · · · ·
Μία λευκή διαδρομή
· · · · · · · · · · · · · · · · · ·

“Το άσπρο είναι μία σιωπή που δεν είναι νεκρή, αλλά προσφέρει άπειρες δυνατότητες. Είναι ένα τίποτε, που είναι νεαρό, ή ακριβέστερα ένα τίποτε που προϋπάρχει της αρχής, της γέννησης. Έτσι ίσως ηχούσε η γη στις λευκές εποχές της περιόδου των πάγων”

Wassily Kandinsky, Για το πνευματικό στην τέχνη

Η Αγγέλικα Παναγιωτίδου αποτυπώνει σε λευκό μορφές παιδικές και νεανικές. Η επιλογή της δεν είναι τυχαία. Το ερώτημα αν το λευκό είναι ή δεν είναι χρώμα, καθώς και οι ποικίλοι συμβολισμοί που αποκτά σε διάφορα μέρη του πλανήτη τού προσδίδουν ιδαίτερη φόρτιση. Η ένταση αυτή ενυπάρχει και στη ζωγραφική επιφάνεια μιας και έχει την ιδιότητα να αντανακλά το φως στο βλέμμα του θεατή και να συγχέει επιμελώς τα όρια της μορφής και του χώρου. Στα τελάρα φυσικών διαστάσεων τα μοντέλα της Παναγιωτίδου απεικονίζονται σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητάς τους ανακαλώντας μέσα από τη χρωματική τους “καθαρότητά” την ουσία που μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου, ενώ και τα ρολόγια που πλασιώνουν τους πίνακές της σηματοδοτούν την επιστροφή σε ένα πρωτογενές στάδιο, άμεσα συνυφασμένο με την απουσία κοινωνικών ρόλων και κατασκευασμένων ταυτοτήτων.