Egidio Rocci: Exo/Έξω [2010, MAY]

Text by: Lucila Vilela

In Egidio Rocci’s wardrobes the notion of exo –the external- prevails; the outer framework exhibits its features. Emptied, gathered or used, the furniture is deprived of its function. In the empty space of the hollow wardrobes the air encloses a denseness of silence (to cite Tanizaki). Egidio wanders around Sao Paolo looking for used furniture and finds wooden wardrobes of the 1960s, well built. Then, in his atelier, he starts a transforming process. Sometimes he takes out what’s inside, leaving only the frame, sometimes makes them part of a composition, fitting one into the other, making compilations or simply inverting the position. In Sextet, a musical resonance: the title refers to the composition of six connected wardrobes. A structure unable to be maintained; it hardly exists on the sketch, in surface.

However, in Exosqueleton, this frame is filled with a wardrobe, this time a popular one, without the noble processing of the previous one. Their shapes fit perfectly but their styles don’t. On the contrary, they coexist uncomfortably in the same space. The frame cancels the function of the other. There is an ironic beauty in all this game of fitting: in the noble surface that tries to conceal the common or in the past that tries to impose itself on the present. The Blue Archive deals with this conflict as well. In a collage process with an impeccable finishing, the contrasts slide into the absurd inciting a certain humor. The chest of drawers that serves as a prop or the fridge that is befitted form part of this game among function and aesthetics.

In Dynamo, the wardrobe serves its function: it is used to store objects. These objects, however, are fans -turned on. Therefore, the wardrobe cancels the function of the fans, keeping the wind inside. The glass protects, blocks passage. The irony is present once more. A series of machines provoke the force -dynamis (δύναμις)- of the wind, but this force is canceled by a physical barrier: the glass. The transparency of the glass, in all, lets one see the concept and allow us to appreciate the forms, the colors and the movement. Egidio Rocci introduces instability in his objects study: the furniture, edited, remain fit, stuck onto a form that time has left behind.

En los armarios de Egidio Rocci prevalece el éxo (έξω) – noción de externo;  el esqueleto que está afuera exhibe su decorado. Vaciados, reunidos u ocupados, esos muebles están desproveídos de su función. En el espacio vacío de los armarios huecos, el aire encierra una espesura de silencio (para citar Tanizaki). Egidio sale por São Paulo en busca de muebles usados y encuentra armarios de la década de los 60, de madera, bien trabajados. Luego, en su taller empieza un proceso de edición y montaje. De muchos, retira lo de dentro, dejando solamente el armazón, después trabaja en las composiciones, encajando uno al otro, haciendo juntas o simplemente invirtiendo la posición. En Sexteto, una referencia musical: el título apunta a la composición de seis armarios encadenados. Una estructura que ya no sustenta; existe apenas en el dibujo, en la superficie.

Pero en Exoesqueleto, ese armazón es llenado por un armario, esta vez popular, sin el tratamiento noble del primero. Los dos encajan perfectamente, pero no combinan. Al contrario, conviven incomodados en el mismo espacio. El esqueleto anula la función utilitaria del otro. Hay una belleza irónica en todo ese juego de encajes: en la superficie noble que intenta esconder lo común, o en un pasado que intenta imponerse al presente. Otro trabajo, Arquivo Azul, aborda también ese conflicto. En un proceso de collage con un remate impecable, se deslizan los contrastes en lo absurdo incitando un cierto humor. La cómoda que sirve de apoyo o la nevera que se encaja forman parte de ese juego entre función y estética.

En Dínamo, además, el armario es eficaz en su función: sirve para guardar los objetos. Esos objetos, sin embargo, son ventiladores – encendidos. De esta manera el armario anula la utilidad de los ventiladores, pues guarda el viento. El vidrio protege, bloquea el paso. Una vez más la ironía está presente. Una serie de máquinas – dynamis (δύναμις) – provocan la fuerza del viento, pero esa fuerza es anulada por una barrera física: el vidrio.  La transparencia del vidrio, con todo, deja visible el concepto y nos permite apreciar las formas, en colores y movimiento. En la investigación de los objetos Egidio Rocci trae la inestabilidad: esos muebles, editados, se sostienen encajados, pegados en la forma y despedidos en el tiempo.

Nos armários de Egidio Rocci prevalece o éxo (έξω) – noção do externo;  o esqueleto que está por fora exibe seu decorado. Esvaziados, reunidos ou ocupados, esses móveis são desprovidos de sua função. No espaço vazio dos armários ocos, o ar encerra uma espessura de silêncio (para lembrar: Tanisaki). Egidio sai por São Paulo em busca de móveis usados e encontra armários da década de 60, de madeira, bem trabalhados. Logo, em seu atelier, começa um processo de edição e montagem. De muitos, retira a parte de dentro, deixando só a carcaça; depois trabalha nas composições, encaixando um no outro, fazendo junções ou simplesmente invertendo a posição. Em Sexteto aparece uma referencia musical: o título aponta para a composição de seis armários encadeados. Uma estrutura que já não sustenta; existe apenas no desenho, na superfície.

Mas em Exoesqueleto, essa carcaça é preenchida por outro armário, desta vez popular, sem o tratamento nobre do primeiro. Os dois se encaixam perfeitamente, mas não combinam. Em contradição, eles convivem incomodados no mesmo espaço. O esqueleto anula a função utilitária do outro. Há uma beleza irônica em todo esse jogo de encaixes: na superfície nobre que tenta esconder o comum, ou num passado que tenta se impor ao presente. Outro trabalho, Arquivo Azul, também aborda esse conflito. Em um processo de collage com acabamento impecável, os contrastes se deslizam no absurdo incitando certo humor. O criado mudo que serve de apoio ou a geladeira que se encaixa formam parte desse jogo entre função e estética.

Em Dínamo, ainda, o armário é eficaz na sua função: ele serve para guardar os objetos. Esses objetos, no entanto, são ventiladores – ligados. Desta maneira, o armário anula a utilidade dos ventiladores, pois guarda o vento. O vidro protege, bloqueia a passagem. Mais uma vez a ironia está presente. Uma serie de máquinas – dynamis (δύναμις) – provocam a força do vento, mas essa força é anulada por uma barreira física: o vidro.  A transparência do vidro, contudo, deixa visível o conceito e nos permite apreciar as formas, em cores e movimento. Na pesquisa dos objetos, Egidio Rocci traz a instabilidade: esses móveis, editados, são sustentados em encaixes, colados na forma e despidos no tempo.

Στις ντουλάπες του Egidio Rocci η έννοια του έξω επικρατεί· ο εξωτερικός σκελετός επιδεικνύει τα χαρακτηριστικά του. Άδεια, περισυλλεγμένα ή χρησιμοποιημένα, τα έπιπλα απογυμνώνονται από τη χρήση τους. Στον άδειο χώρο των κούφιων ντουλαπών ο αέρας περικλείει μια πυκνότητα σιωπής (για να αναφέρουμε τον Tanizaki). O Egidio τριγυρίζει στο Σάο Πάολο ψάχνοντας για χρησιμοποιημένα έπιπλα και βρίσκει ξύλινες ντουλάπες της δεκαετίας του 1960, καλοφτιαγμένες. Έπειτα, στο ατελιέ του, αρχίζει να τις μεταποιεί. Κάποιες φορές βγάζει ό,τι βρίσκεται μέσα, αφήνοντας μόνο το σκελετό, άλλες φορές τις κάνει κομμάτι μιας σύνθεσης, συνταιριάζοντας τη μία με την άλλη, φτιάχνοντας σύνολα ή απλά ανατρέποντας τη θέση τους. Στο Σεξτέτο, μια μουσική νύξη: ο τίτλος αναφέρεται στη σύνθεση έξι συνδεδεμένων ντουλαπών. Μια κατασκευή που δεν μπορεί να διατηρηθεί· με το ζόρι υπάρχει στο σχέδιο, στην επιφάνεια.

Από την άλλη, στον Εξωσκελετό, αυτός ο σκελετός γεμίζει με μια ντουλάπα, μια απλή, χωρίς την περίτεχνη επεξεργασία της προηγούμενης. Τα έπιπλα είναι συνταιριασμένα αλλά όχι ταιριαστά. Αντίθετα, συνυπάρχουν άβολα στο ίδιο μέρος. Ο σκελετός ακυρώνει την λειτουργία της ντουλάπας που βρίσκεται μέσα. Υπάρχει μια ειρωνική ομορφιά σε όλο αυτό το παιχνίδι του συνταιριάσματος: η περίτεχνη επιφάνεια που προσπαθεί να κρύψει κάτι κοινό ή το παρελθόν που προσπαθεί να επιβληθεί στο παρόν. Η διαμάχη αυτή είναι παρούσα και στο Μπλε Αρχείο. Μέσα από μια διαδικασία κολλάζ με άψογο φινίρισμα, οι αντιθέσεις γλιστρούν στο παράλογο προκαλώντας τη φαιδρότητα. Το κομοδίνο που χρησιμεύει ως στήριγμα ή το εντοιχισμένο ψυγείο γίνονται κομμάτια αυτού του παιχνιδιού ανάμεσα στη λειτουργία και την αισθητική.

Στο Δύναμο η ντουλάπα υπηρετεί τη λειτουργία της: αποθηκεύει τα αντικείμενα. Όμως, αυτά τα αντικείμενα είναι ανεμιστήρες αναμμένοι. Επομένως, η ντουλάπα ακυρώνει τη λειτουργία των ανεμιστήρων, κρατώντας τον άνεμο μέσα. Το γυαλί προστατεύει, μπλοκάρει το πέρασμα. Η ειρωνεία είναι για μια ακόμη φορά παρούσα. Μια σειρά από μηχανές προκαλεί τη δύναμη του ανέμου, αλλά αυτή η δύναμη ακυρώνεται από ένα φυσικό φράγμα: το γυαλί. Η διαφάνεια του γυαλιού τελικά, μας αφήνει να δούμε τη σύλληψη και να εκτιμήσουμε τα σχήματα, τα χρώματα και την κίνηση. Ο Egidio Rocci είσαγει την αστάθεια στην μελέτη των αντικειμένων: τα μονταρισμένα έπιπλα παραμένουν συνταιριασμένα, σε μια φόρμα ξεχασμένη από το χρόνο.

Negli armadi di Egidio Rocci prevale l’éxo (έξω) – nozione dell’esterno; lo scheletro esterno mostra la sua decorazione. Svuotati, riuniti, occupati, questi mobili sono sprovvisti della propria funzione. Nello spazio vuoto degli armadi bucati, l’aria racchiude la densità del silenzio (per citare: Tanizaki). A São Paulo Egidio esce in cerca di mobili usati e trova armadi degli anni ’60, di legno e ben lavorati. Poi nel suo studio comincia un processo di edizione e di montaggio. In molti di questi armadi, toglie la parte interiore e lascia solo la cassa, dopo lavora la composizione, li unisce e ne inverte la posizione. In Sexteto un riferimento musicale: Il titolo richiama la composizione dei sei armadi incatenati. La struttura che non regge; solo esiste nel disegno, nella superficie.

Ma nell‘Exoesqueleto, la cassa è riempita con un armadio, questa volta popolare, senza il trattamento nobile del primo. I due combaciano alla perfezione ma non accordano tra loro. Al contrario, condividono scomodamente lo stesso spazio. Lo scheletro esterno annulla la funzione utilitaria dell’altro. C’è una bellezza ironica nel gioco del far combaciare le parti: nella superficie nobile che nasconde l’ordinario o nel passato che cerca d’imporsi sul presente. Un altro lavoro, Arquivo Azul, abbarca lo stesso conflitto. Nel processo del collage il contrasto si fa assurdo quasi umoristico. Il comò e il frigorifero incassato su di esso formano parte di questo gioco, tra funzione ed estetica

En Dínamo, tra l’altro, l’armadio è efficace nella sua funzione: serve per conservare gli oggetti. Questi però sono ventilatori accesi. In questo modo l’armadio annulla l’utilità dei ventilatori e ne conserva il vento. Il vetro protegge, ferma il passo. Ritorna l’ironia. Una serie di macchine – dynamis (δύναμις) – provocano la forza del vento ma a sua volta questa è annullata da una barriera fisica: il vetro.

La trasparenza del vetro visualizza il concetto e ci permette scoprire la forma, nel colore e nel movimento. Nella ricerca degli oggetti Egidio Rocci porta l’instabilità: questi mobili, modificati, si sostengono tra loro, uniti nella forma e lasciati al tempo.